Lunes, Nobyembre 16, 2026

Koleksyon ng mga Dagli ng Baitang 10 | Taong Panuruan 2026-2027

 

Tatak

ni Mary Joy Villaram

Nasa harap ng barangay hall si Jomar, hawak ang walis, hindi ang cellphone.

“Ang kabataan raw ang pag-asa ng bayan,” bulong ni Kap. “Puro kayo post sa Facebook.”

Ngumiti si Jomar. “Kaya nga po kami nagwawalis, Kap.”

Sa likuran niya, dalawampung kabataan—mga kasapi ng Sangguniang Kabataan (SK), out-of-school youth, at mga estudyante—ang nagpipintura ng pader, nagtatanim ng mga bakawan, at nagtuturo sa mga bata na magbasa.

Walang bayad. Walang proyektong pinondohan ng pulitiko. Mayroon lamang silang group chat (GC) na pinangalanang “Tayo Na.”

Isang matanda ang lumapit. “Anak, bakit mo ginagawa iyan? Wala ka namang mapapala.”

Tumingin si Jomar sa malinis na kanal na dati'y puno ng basura. “Mayroon po. Hindi na babahain ang bahay ninyo tuwing umuulan.”

Noon naunawaan ni Kap. Hindi hinihintay ang responsibilidad; kusang ginagampanan ito.


Limang Minuto

Albert Parubrub

Tuwing gabi, magkatabi man kami ng aking kapatid, tila magkalayo naman ang aming mundo. Abala siya sa panonood ng TikTok, samantalang ako nama'y naglalaro ng Mobile Legends.

“​​Kain na!” tawag ni Mama.

Sabay kaming sumagot ng aking kapatid, “Wait lang, Ma!”

Isang gabi, biglang nasira ang router.

“Aba, walang internet!” sigaw ng aking kapatid.

Nagkatinginan kaming tatlo. Natahimik ang lahat.

“Ma, ikuwento mo nga ulit ang nangyari noong dinaanan kayo ng bagyo,” bigla kong naitanong.

Napangiti si Mama at nagsimulang magkuwento. “Naku, basang-basa kami noon…”

Hanggang hatinggabi, nagkuwentuhan at nagtawanan kaming tatlo. Napag-usapan namin ang paborito naming ulam, nagbiruan, at nagbalik ang dating sigla ng aming samahan.

Bago kumain, pinatay muna ng aking kapatid ang mobile data niya.

“Limang minuto lang, Ma. Magkuwento ka muna,” sabi niya.

Hindi na nagreklamo si Mama. Sa halip, napangiti siya.

Simula noon, ang limang minuto ay naging isang oras.